ENER's fotodagboek

in het twaalfde eeuwse Sint-Servatius kerkje te Borgloon....wat stelt een mens zich daarbij voor, vraagtekens en nog vragen...de deur ontgrendelen is al iets overjaars...het interieur overvalt door de soberheid, netheid...reflex en ik gaan aan de slag we zijn hier alleen...buiten stapt een landbouwer met paard en kar over het kasseiwegje voorbij...wat verder blaffen een paar honden als het gespan voorbij komt...vogeltjes fluiten het is heerlijk rustig in deze omgeving...

Opgaand in de hobbyfotografie duurt het een tijdje voor ik door heb dat deze geluiden niet van buiten het kerkje komen, hoewel het echt zo lijkt...maar uit luidsprekertjes aan het plafond die stiekem neerdalen tot boven je hoofd als je er onder staat... hoog tegen het plafond van de kerk tot boven je hoofd is een eindje....zo hoor je het geluid komen en gaan ( de voorbij stappende paarden bijvoorbeeld)

Deze kunst grijpt aan...op een kerkbankje gezeten droom ik weg, luister naar de geluiden van buiten het kerkje die 'daar' helemaal niet zijn...DIT is KUNST...heerlijk toch.

regenbos gezeten op mijn stoeltje onder een groot regenscherm is het heerlijk toeven...we fotograferen de dingen rond ons...een schorpioenvlieg verorbert rustig het kadaver van een dood insect... de Salomonszegels stengels buigen onder de waterlast...onder elk bladoksel hangen één tot vijf klokjes...de regendruppels op mijn dak laten me dromen en genieten...

verdwijnt deze natte lente...landwegen worden droog, wegbermen pronken met een ongekende bloemenpracht, fluitenkruid, boterbloemen, allerlei soorten gras overheersen...margrieten, klaprozen volgen, de natuur altijd in beweging en ongelooflijk mooi...mijn vriendje en ik ook...de beweging bedoel ik...

eikenhouten hekje kunstzinnig gemaakt, beschermd mijn paardenbloemenweide tegen ongewenste toegang...een jong koppeltje ligt, bij deze eerste warme dag in april, vredig te slapen en te genieten aan de rand van deze pracht...wat denk je zelf van deze luxe?

onder de hagelmatten zijn nieuwe fruitbomen aangeplant...zij gaan een luxeleventje tegemoet, de bloesems aan de andere zijde leven al een tijdje in deze luxe, het straalt van ze af...voor de bijtjes is dit niet zo....zij vliegen volgeladen met nectar in rechte lijn van de 'oogstplaats' naar de woonplaats...komt er ondertussen een obstakel, zoals deze netten dan vliegen sommigen bijen zich te pletter en zijn ze even de oriëntatie kwijt...het is dus aanpassen geblazen zoals bij elke nieuwigheid...

van een natuuronvriendelijk ding...nog maar net in mijn wandelbos is er een oorverdovend geluid van een helikopter...vogels fladderen door elkaar, niet gewoon aan zoveel lawaai in hun leefgebied....veel wandelaars maken rechtsomkeer en hollen naar het grasveld voor het kasteel waar hij zal landen... lopen doe ik niet, nog net zie ik hoe de piloot het tuig alweer opstijgt en in sierlijke bochten rond het kasteel vliegt om het neer te zetten aan de achterkant...bewondering...dit moet je kunnen op zo een wijze...een paardenmenner stopt zijn tuig even en legt het tafereeltje vast...ik laat mij meeslepen in al dit gedoe, netjes aan de kant van de weg blijvend...het is immers veiliger en geen weekdag...

zijn insecten voor dieren...het zwarte paard is duidelijk 'onrustig'...geërgerd door de vliegen en dan vooral de 'datsen' of paardenvliegen bloedzuigend op de keel...een foto van april vorig jaar....een jaar later is de temperatuur veel lager en zijn de vliegen nog niet massaal aanwezig.... het andere paard kan rustig grazen...kent iemand een paardemiddel tegen dat ongedierte??

was de menner een ervaren man...reflex en ik zaten aan de rand van de weg de passerende paardenspannen te spotten... het geklik van mijn vriendje deed een van de galloperende paarden schrikken...en dit op korte afstand...eer ik bang kon worden was het span weer in de goede richting...'menners' reisgezellin was blijkbaar gerust in de goede afloop...

paardenrassen er zijn moet je mij niet vragen...heel veel denk ik...maar deze zijn bijzonder, mijn vriendje en ik prezen ons gelukkig een paar uurtjes in hun luxueuze omgeving te zijn...

ver weg van computer- en andere spelletjes, weten deze kinderen dat met simpele keitjes spelen even plezant kan zijn...

met de oude stoomtrein naar het '5de salon de L' Automobile' au grand palais PARIS...het kan zowaar uit het heerlijke dorpje Mettekoven...het Martenshof je weet wel waar ik ook als het gesneeuwd heeft op het terras zit...samen met mijn vriendje hé...daar is binnen een hoekje met dit treincoupe...hier wordt dikwijls gedroomd...hmm Paris...

nuttig, mooi en kunstig ...velden vol met palen, je zou denken aan reuze lucifers netjes in rijen, ritmisch in de bodem gedrild...een streling voor het oog...nuttig als bescherming tegen vorst en hagel die een ganse appel- of perenoogst kunnen vernielen...eens de nylon netten het hele veld overspannen is een kwaliteitsvolle oogst verzekerd voor de kweker, mooi toch...

heel eventjes maar...chauvinistisch zijn...mijn lievelingsdichter Leonard Nolens heeft de prijs van de Nederlandse letteren gekregen, vandaag géén foto's...enkel één van zijn ontelbare werken...

SCHATPLICHTIG.

Ze slaapt en dat is stil. Dan sneeuwt het in de kamers

Van het huis waarin ik woon met mijn vriendin.

Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen,

Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten,

Een scherp gewicht dat ik moet dragen alle dagen,

Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt.

Ik ben met haar alleen. Alleen met haar kom ik

De jaren afgewandeld want haar naam wijst me de weg

En in haar blik zie ik mijn blinde tijd weerspiegeld.

Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen

Waaraan ik heel mijn bot bestaan geslepen heb

En slijp, ook als ik slaap en roepend van haar droom.

Leonard Nolens            uit liefdesgedichten

een lieflijk dorpje in Haspengouw...een klein perceeltje grond met oude walnotenbomen, enkele schapen, wat scharrelkippen, een haan...het doet me denken aan de rust van vijftig jaar geleden...leunend over een heg van haagdoorns om dit alles vast te leggen werd ik nauwlettend in het oog gehouden door een merel een paar meter verder....misschien leun ik wel over zijn nest tussen de haagdorens...respect voor de natuur, dus vertrek ik in alle stilte...dreigende wolken in de verte maken duidelijk waarom deze vreemdsoortige palen hier in opbouw zijn, dat is voor een volgende keer...

in Haspengouw...opnamen vandaag 25 april 2012...waar de bloemblaadjes weg zijn is de kers al zichtbaar...hmmmm

oevers van de Ambleve dronk ik een lekkere koffie in een hip cafeetje...buiten waren enkele bomen al van jongsafaan geketend...te zien aan de afdruk in de stammen...binnen las ik een bordje met een toepasselijke tekst...

loop ik een jonge dame tegen het 'lijf' in mijn altijd leerrijke wandelbos, nu was het niet anders...na enkele schietgebedjes trok ze de bloemstengel, uit een Aronskelk...heel voorzichtig en deskundig werd het ding over de ganse lengte doormidden gesneden...het hele voortplantingsproces werd vlot en haarfijn uit de doeken gedaan...beter dydactisch materieel bestaat niet en ...oei, dat van de bloemetjes en bijtjes ken ik wel, maar dit is andere koek...zal je maar doorverwijzen naar Wikipedia of andere, eer hier wat onwaarheden verteld zullen worden...

Na de les werd het dode ding heel zachtjes op de bosbodem gelegd met een welgemeend 'sorry'...ja, wij 'bosmensen' en ( na deze les reken ik mij nog méér daarbij ), weten ons te gedragen tegenover de natuur...

in april begint alle leven opnieuw...de melkkoeien genieten met volle teugen van het verse gras....paarden slaan met stormwinden in de rug hun benen uit ... nog gekker zijn de dansende bomen nadat de 'kapper' is langs geweest...

zaadjes per hectare dropt de machine netjes achter elkaar met de nodige afstand tussenin vertelde de jonge landbouwer...en of ik hem wou verontschuldigen, met zijn rechterhand bootste hij een kronkelende slang na ondertussen de lange 'voren' aanstarend...dit was zijn eerste veld dat hij zaaide...zo vriendelijk als ze zijn hier...ik had helemaal niets gevraagd of gezegd.

Als binnen enkele weken de jonge worteltjes hun loof aanmaken worden de kronkeltjes in de lange voren minder zichtbaar...het was een troost voor de man.

maken is voor kunstenaar Aeneas Wilder de eenvoud zelf...voor zijn werken gebruikt hij meestal honderden houten balken van precies dezelfde afmetingen...in de buurt van klooster Colen te Borgloon maakte hij een cirkelvormig gebouw helemaal opgaand in de prachtige omgeving...het gebouw betreden is binnengaan in een cirkelvormige gang waar 360° rond, het landschap voortdurend veranderd, waar het spel van licht en schaduw, voetstappen, je onderdompelen in een sfeer die refereert naar het stille religieuze van een klooster...een enige ervaring.

Mijn logje van beaufort 03 dd 26 03 2012 verwijst naar een werk van dezelfde kunstenaar.