ENER's fotodagboek

zijn wij dan…we lieten op ons wachten, de winter weet je moet ook zijn tijd hebben…plots zijn we opgebloeid in grote trossen welriekende witte bloemen, werden bejubeld en bewonderd…dit is niet het einde, maar een begin…het bloemenjasje, niet meer zo mooi nu wordt vervangen door een klein kersje in wording, kopje zoveel mogelijk zongericht, aan gewicht en kleur winnend tot we uiteindelijk verleidelijk donkerrood, dik en sappig mals jullie gehemelte strelen…kom maar langs in de smulweide weldra…wij zijn er voor jullie…smakelijk !!!!

van de bermen aan de rand van de weg…niet dat ik een levende encyclopedie ben en alle planten, bloemen, zogezegd ‘onkruid’ en grassoorten kan thuiswijzen in benaming, maar genieten doe ik meer dan ooit in het voorjaar…één onvoorstelbaar mooie wild groeiende tuin, oneindig groot, geen mens is bekwaam dit na te bootsen en wat je ziet is een fractie van wat werkelijk is…   

van het voorjaar is zeker geel…de paardenbloem is al uitgebloeid, boterbloemen ook massaal en overal te vinden en zovele anderen in mindere mate te zien, om dan nog maar te zwijgen over velden vol koolzaad…deze tijd hebben reflex en ik dan onze handen vol…heerlijk toch dit te mogen aanschouwen … 

 welke richting je ook nadert, het stadje Borgloon en zeker de kerktoren, je kan er niet naast kijken…rondom wedijveren enkele kastelen om gezien te worden en eveneens op strategische plaatsen  gelegen…nieuwere kastelen …van deze tijd bedoel ik, zijn meestal verdoken in een dal of zeker weggestopt op een uitgestrekt terrein met veel struikgewas…wijnvelden, wat ze altijd gemeen hebben is een inrijlaan met elektronisch bewaakte en bestuurde hekken…de tijden veranderen.

een gebouw anno 1727 te ’s Gravenvoeren is ingericht als café/restaurant…twee woonkamers links en rechts van de inkomdeur zijn volgepropt met tafels en stoelen, oude voorwerpen allerhande… het geeft een muffig gevoel in dit veel te kleine interieur…gelukkig zijn er voor en achterkant van het gebouw behoorlijk grote terassen…het kaasplankje met een volledige “kubus” herfse stinkkaas is een genot voor liefhebbers, maar dan alleen voor het open haardvuur in de wintermaanden…

natuur…ben even opgestaan om een foto van deze bank te maken…het heeft niets met fijn design te maken, is oer stevig maar hier zitten is de hemel op aarde…de zonneschijn geeft aan het bloementapijt een bijzondere kleur en geur…dit is een van de vele rustpunten in de buurt van VIJLEN (grens met de voerstreek) mooi toch.

Groot-Loon een dorpje in de oksels van Borgloon is er altijd wat te doen rond kunst…tussen een aantal koeien ben ik gezeten op mijn stoeltje, boterbloemen zijn het onderwerp voor reflex…zelf ben ik gefascineerd door een concert van tientallen kikkers in de waterpoelen wat lager gelegen…wars van elke compositie klinkt het wel betoverend, vreemd, onuitgegeven …een allegaartje van ‘bassen, tenoren’…wat verder maakt een fruitkweker naast zijn in bloem staande boomgaard reclame met een poster waarop niet te evenaren, sappige appelen staan afgebeeld… de bloemetjes strelen…misschien komt  één van deze bloemetjes in de vorm van een sappige appel ook jouw gehemelte strelen…

natuur maakt zijn achterstand ongedaan in één week tijd…de mens, hij is verrast en wil evenzeer in alle haast bijbenen…reflex en ik voelen ons wat onwennig deze eerste zonnedagen… het ziet overal ZWART van het volk zoals het in de volksmond genoemd wordt…bedoelend de mensenmassa  tegelijkertijd met hetzelfde bezig…de natuur is wat anders, hij werkt in alle stilte…is zonder stress voorbereid op de zonneschijn en bijhorende warmte,  gaat feilloos zijn gang in het creëren van kleuren, mooiheid en nieuw leven…zonder stress ook spelen mijn vriendje en ik met de knopjes, zoeken naar mooie opnamestandpunten spelen met licht, kleuren, beheersen onze ademhaling…of dit ook zo feilloos is, blijft steeds weer de vraag…  

storen zich niet aan een fruitweide links of rechts maar genieten van het landschap in het algemeen, dat elke stap schijnt te veranderen, zij genieten, sporten als het ware in een prachtige omgeving…de ‘twijfelgrens’ voorbij…reflex en ik doen hetzelfde al slenterend, stilstaand genieten, beelden in ons opnemen en bewaren…het is heerlijk en minder vermoeiend…

 is voor ieder toegankelijk…nu de kersenbloesem er is, zijn het vooral fotografen gewapend met ontzaglijk grote lenzen die de weide belopen…gelukkig was de overrompeling, op mijn moment daar, van korte duur en konden reflex en ik onze gewone weg gaan…het is prachtig daar…op het bordje in de vorm van een appel staat geschreven:

              Kijk, proef, voel ,ruik en luister

              Proef gerust van de onbespoten kersen en appelen…maar laat ook wat voor

              Eric Eikelmuis, Danny Das, Elly Egel, Oscar Oorworm en Stefan Steenuil…

Pssst…afval hoort hier niet thuis…neem het dus gewoon mee naar huis.

zuidwaarts de fruitgaarden schaarser worden verschijnen bij mondjesmaat  percelen landbouwgrond…op een heuvel met gesluierd zonlicht voor mij is het heerlijk de wandelaars gade te slaan…velden netjes bewerkt liggen erbij alsof het een pas geborsteld neerhof is…een enige achtergrond om de grootsheid van bomen en mensen in te schatten…

de fleurige jonge kersenbomen stond hij en enkele leeftijdsgenoten oud te wezen…een beetje in de schaduw van het jonge geweld…zijn huid opengebarsten, aangetast met sporen van eerder afgestorven takken tot in het hart zichtbaar…hij doet me denken aan ‘de schreeuw’ een van de beroemde schilderijen van MUNCH…

              Het jonge geweld, toonbeeld van jong zijn zet ‘Hem’ wat dit betreft in de schaduw…zijn afgeknotte vruchtbaarheid kan niet meer wedijveren… zijn bloesem overtreft het opgefokte geweld in alle schoonheid, ook al heeft hij misschien geen naam meer…

siert… mijn dagdagelijkse leven en doen speelt zich af in een straal van enkele kilometers rond mijn woonplaats…duizenden foto’s vervelen nooit en toch zijn ze allemaal in dezelfde omgeving gemaakt…geen geheim hoor maar vertel mij welke dag is hetzelfde…het werk van de landbouwer, het leven van de natuur, het licht, de weersomstandigheden, altijd elke seconde anders…duizenden mogelijkheden om te fotograferen in alle eenvoud en steeds weer…

is een loos begrip voor veel mensen, groeperingen…fietsroutes, wandelpaden, toeristische autoroutes het is zo mooi bewegwijzerd…dan zie je de goed onderhouden wegen volgeklad in wit of geel nog een andere richting aangevend…een eenvoudig in elkaar ‘geknutseld’ kapelletje met wellicht een héél grote betekenis voor de maker, ontsierd door een met duimspijkers gepinde extra wegwijzer in papier, het is maar één van de vele ontsieringen …waar is het respect voor andermans zaken denk ik dan…

het bestaat…de nog  gekrulde en diep generfde blaadjes van de wilde kastanjeboom hebben mijn volle aandacht…naast mij gaan remmen van een fiets dicht , ik kijk in de ogen van een breed lachende man…hallo zij hij… dag zeg ik…ken je mij? Ja natuurlijk zegde hij mijn naam voluit noemend…hij stond daar gekleed en gepakt, fiets beladen met bagagetassen… een rennersvalhelm inbegrepen…het overvalt mij…ik vroeg hem nog wat te zeggen en warempel, voor mij stond Roger…stemherkenning en bij nader weten…een familielid in twintig jaar niet meer gezien, ieder heeft zo zijn bezigheden hé…

              Ik fotografeer, hij oefent om binnen enkele dagen een reis naar Compostella aan te vatten, voor een goed doel….midden mijn wandelweg staan we hier nu, helemaal onverwacht  te kletsen, krijgen het niet verteld, wat denk je na zoveel tijd…maken dan maar afspraken  om na zijn terugkeer, twintig jaren die we een beetje gemist hebben aan te vullen…zijn wedervaren onderweg naar ginder… volgen we via deze weg…http://naarsantiagodecompostella.skynetblogs.be/

              Als iemand goede raad voor Roger heeft, laat het weten…van mij alvast één tip…’loslopende honden op afgelegen plaatsen hebben soms de neiging naar fietsers te happen…als het maximum gewicht nog niet gehaald is, koop dan een paar beenbeschermers’…

              Mijn blogmaatjes en ikzelf wensen je een succesvolle reis…we wachten op je boeiend reisverhaal.

van wat ooit, misschien wel eens een Iep / Olm zal worden…deze trok mijn aandacht  ten eerste omdat de iep aangetast is door een ziekte en zeldzamer wordt… ook dit soort ontsnapt niet…en ten tweede omdat er in de buurt meerdere  exemplaren staan …mooi toch het prille begin van nieuw leven…mijn interesse brengt me twee dagen later naar dezelfde plaats en zie…wat de zon al niet vermag…

alsof ik een andere wereld binnenkom…bij de ingang van het wandelbos staan de madeliefjes ongedwongen, fier te pronken op het grasplein…de bosbodem kleurt overwegend wit, met beetjes geel en blauw, wat een explosie bij een paar dagen zonneschijn…de bosanemonen brengen hulde aan ‘mijn’ reuzenbeuk die …naar ik verneem van Rudi de verantwoordelijke van het domein…een gigantische zitbank zal worden…op weg naar het zonnige terras van het jachthuis loop ik voorbij de statige ingang van het kasteel hotel, het overlopende water van de grote vijver naar de lager gelegen slotgracht is een mini waterval…wat laat méér denken aan een nieuwe lente…de heerlijke Limburgse vlaai en koffie zullen smaken...

bevroren grond laat het afweten, de landbouwer met opgeblonken alaam is in de weer…er komt na zolang wachten een heerlijke tijd voor reflex en mij, tussen de mesthopen en het bos is een braakliggend stukje grond waar wij heel dikwijls vertoeven…veldbloemen, vlinders, bijen, hommels, kaardenbollen in elk stadium van hun bestaan worden hier vereeuwigd op foto…over de heuvel begint de wereld van fruit…op zijn tijd is heel het land daar één boeket bloesems van appel- en perenbomen…de plaats waar ik nu sta voor deze foto's is het begin van een landbouwstreek die zich zuidwaarts uitstrekt tot voorbij Namen…golvende velden vol met vruchten zijn de volgende maanden een en al bedrijvigheid…een lust voor het oog…aan mijn rechterzijde een typisch Haspengouws dorpje…       

haiku 031

zonnig

Jongeman met vriend

Stapt tussen bomenzuilen

Armen losjes bloot